Bugün de okuldan size yazıyorum.Allah'ıma şükürler olsuun ki iyileşiyorum artık. Geçmek bilmeyeenn bir süreçti benim için.Çook ağladım,çok üzüldük ailecek arkadaşlarım dahil ama şimdi hiçbirisinden eser kalmadı.Aman nazar değmesiin diyeliim :) Nasıl bir hastalığa gelince açıkcası hastalığıma tedavi yöntemi bulurken ve özellikle adını nasıl diyim teşhis konma aşamasında çook zorlandık.Kimse bulamadıı.Tam 12 doktor gezdik.Her branştan doktora gittik.Been normalde herkes söyler.Çok diksiyonu düzgün konuşan biriyim fakat bir gün kekelemeye,kelimeleri agzımdan çıkaramadığımın farkına vardın.Aileme söylediğimde sana öyle gelmiştir falan dediler.Ama gittikçe ilerliyodu ve okulda mesela okurken bir metni duraksıyodum sözcükleri çıkaramadığımdan.Bunun üzerine diş doktoruna gittik.Dolgu yaptırmıştım yakın zamanlarda.Acaba bir sorun mu oluştu diye .Diş doktoru bebek dolgusu yaptı.Ama bir değişme olmadı.Kalem tutamaz,yazamaz olmuştuum.En sevdiğim şey kitap okumaktır okuyamıyordum.Daha sonraları yaz zamanlarıydı hatırladığım kadarıyla staja gidiyordum.Staja giderken bir gün normal yürürken bacaklarım kesilir gibi oldu ve aniden yerde dizlermin üstünde buldum kendimi.Babamla gidiyoduk babamda önümdeydi döndüğünde beni yerde buldu ve o an eminim babam için çok zor bir durumdu,benim içinde öyle.Zar zor dolmuşa bindim ve stajıma yine de gitmiştim.Daha sonraları böyle böyle merdivenlerde düştüm 1-2 kere.Merdiven çıkamaz inemez olmuştum,bir yardım almadan.Gözüm kaymış durumdaydı.Ağzım aynı şekilde.Yemek yiyemiyorduum,çiğneme yeteneğimi kaybetmiştim,konuşmada ise acayip zorlanıyordum ve bu beni çook üzüyordu çünkü en çok sevdiğim şey konuşmak ne bileyim tuhaf geldii.Okula zar zor gidip geliyodum.Duygunun hakkını ödeyemem nekadar tartışsakta bana çok yardımcı olmuştur.Ve nefise eskiden arkadaşımdı.Şuan hiç ama hiç konuşmuyoruz.Yinede olsun bana çok yardımcıoldu.Otobüse beraber bindik.Beraber okula gidip geldik.Okula gidemedğim zamanlar gelip evimde bana ders anlatmıştır.Ondan da Allah razı olsuun ne olursa olsun çok iyiliği dokundu.Bir keresinde hatırlıyorum,otobüsteydik okuldan çıktık işte ben ayakta duramıyorum durmakta zorlanıyorum .Bir teyze otur kötüysen falan dedi yok siz oturun dedim.Duygu da yanımdaydı.Duyguya dedim ben inemicem.Tam iniş kapısına geldik ve bacaklarım kesildii durakta bir abi vardı beni kucakladı otutturdu.Annemi aradık ,hemen hastaneye gitmiştik.O anı da hiç unutmam.Çook ağlamıştım.Ve sınıf arkadaşlarıım ne kadar banakızsalarda onları asla ama asla unutmam.Böyle bir birlik,sevgi görmemişimdir.Çook yardımcı oldular onlarda.Yine de bir gün annemde vardı.Hem komikti hem de üzüntülü bir durum.Okula geldim,bölümün merdivenlerindeyiz.Çıkamıyordum merdivenler yook.Sonra sınıftan 2 kişi gördü geldiler koluma girdiler,beni merdivennlerden çıkardılar.Annemin gözyaşları akıyordu.Ben ise hem mutluydum,hem bu durumda olduğum için üzgündüm,hem de ne bileyim komikti.Bitaneciiik büşramıda asla unutmam.O beniim öz kardeşim canımdan bir parça.Onun yeri apayrı.Annemden sonraki tek gerçeğiim .Ve en önemlisi yoğun bakımdaki hemşirelerim 6 gün boyunca benim için uğraştılar onlara ayrı teşekkürlerimi sunuyorum ve bir diğer yazımda anlatıcam onları :) Ama dediğim gibi iyi ki varlarr herkese çok minnettarım.Okuyanlara teşekkür ederim,devamı akşama gelicektir gelmezse yarına mutlaka,Sağlığınız değerini biliin öpüyorum hepinizii :* :)
Yorumlar
Yorum Gönder